Makam...
Mevki...
Yetki...
Hepsi geçici.
Kalıcı olan ise insanın karakteridir.
Bazıları makamı hizmet için kullanır.
Bazıları ise makamı ayrıcalık sanır.
İşte bütün mesele burada başlar.
İnsan...
Yetkiyi aldığı gün değişiyorsa...
Aslında değişen karakteri değildir.
Sadece gerçek karakteri ortaya çıkmıştır.
Adalet...
Bir kurumun temelidir.
Bir şehrin huzurudur.
Bir devletin omurgasıdır.
Adalet sarsılırsa...
Hiçbir şey yerinde durmaz.
Liyakat yerine yakınlık...
Ehliyet yerine sadakat...
Hak yerine torpil...
İşte toplumun en büyük yaraları da burada açılır.
Bir kişinin hakkını yemek...
Sadece o kişiye zarar vermez.
Ailesine zarar verir.
Çocuklarına zarar verir.
Geleceğe zarar verir.
Kul hakkı...
Kâğıt üzerindeki bir cümle değildir.
Vicdanın en ağır yüklerinden biridir.
Bugün güçlü olmak...
Yarın da güçlü olunacağı anlamına gelmez.
Hayat bunun sayısız örneğiyle doludur.
Dün alkışlananların...
Bugün unutulduğunu hep birlikte gördük.
Makam...
İnsana üstünlük vermez.
Sorumluluk verir.
Bunu unutanlar...
En büyük yanlışı kendilerine yaparlar.
Ego...
Kibir...
Gösteriş...
İlk başta insanı büyütüyor gibi görünür.
Sonra yalnızlaştırır.
Sonunda da tüketir.
Herkes yaptığı işin hesabını verir.
Kimi mahkemede...
Kimi vicdanında...
Kimi de tarihin hafızasında.
Toplum artık şunu istiyor.
Şov değil...
Hizmet.
Reklam değil...
Çözüm.
Gösteriş değil...
Samimiyet.
Sosyal medya paylaşımlarıyla...
Sürekli kameralara poz vermekle...
Sorunlar çözülmüyor.
Vatandaş...
Yolu görüyor.
Kaldırımı görüyor.
Suyu görüyor.
Hizmeti görüyor.
Eksikleri de görüyor.
İyi yapılan iş zaten konuşulur.
İyi yönetici...
Kendisini anlatmak zorunda kalmaz.
Onu yaptığı hizmet anlatır.
Liyakat...
Bir ülkenin en büyük sermayesidir.
Hak edenin hak ettiği yere gelmesi...
Toplumsal güvenin temelidir.
İnsanlar...
Kendilerine adil davranılmasını ister.
Çünkü adalet...
Sadece mahkemelerde değil...
Hayatın her alanında gereklidir.
Hiç kimse...
Makamını sonsuza kadar taşıyamaz.
Ama bıraktığı iz...
Yıllarca konuşulur.
Kimisi güzel anılır.
Kimisi ibret olarak hatırlanır.
Tercih...
Her zaman makam sahibinindir.
İnsan, gücü elindeyken belli olur.
Çünkü gerçek karakter...
Yetkiyle sınanır.
Adaletli olan...
Yetkisini paylaşır.
Kibirli olan...
Yetkisini üstünlük sanır.
Unutulmaması gereken en önemli gerçek ise şudur:
Makamlar gelir...
Makamlar gider...
Alkışlar biter...
İmzalar değişir...
Koltuklar el değiştirir.
Fakat vicdanın verdiği hüküm...
Kolay kolay değişmez.
Bu yüzden...
En büyük yatırım...
İnsana yapılan yatırımdır.
En büyük makam...
Güven kazanmaktır.
En büyük güç ise...
Adaletten ayrılmamaktır.
Çünkü gün gelir...
Yetki biter.
Ama insanın adı...
Ya hayırla...
Ya da eleştirilerle anılmaya devam eder.
Tercih ise daima insanın kendi elindedir.
Yorum Yazın